Partnerzy

• Rozkład jazdy PKP
• CV Wzory
• Tworzenie stron internetowych Trójmiasto
• Wzorki na paznokcie
• LM - Liga Mistrzów
• Bukmacher
• Wyniki na żywo
• Teledyski
• pneumatyka
• Darmowe MP3
• Zambrów

Valencia CF informacje o drużynie

Podstawowe informacje o drużynie

• Nazwa drużyny: Valencia CF
• Kraj: Hiszpania
• Powstała: 18 marca 1919
• Barwy: czarno-białe
• Oficjalna strona: www.valenciacf.es
• Stadion: Estadio Mestalla (55 000 miejsc)

Historia klubu Valencia CF

Valencia CF powstała w 1919 roku, w barze „Torino” w centrum miasta. Pierwszym prezydentem klubu został Octavio Diaz, wybrany przez rzut monetą – jego kontrkandydatem był Medina Pernas. Jako barwy klubowe wybrane zostały czarny i biały, choć przez większą część historii uznawany był tylko ten drugi kolor.

Swój pierwszy mecz Valencia rozegrała na wyjeździe z Gimnastico i przegrała 0:1. Na obecny stadion Mestalla, który mieścił wtedy 17 tysięcy kibiców, drużyna przeniosła się w 1923 roku i w pierwszym meczu na nim wygrała 1:0 z Levante. W tym samym roku wygrała regionalne mistrzostwa i mogła wystartować pierwszy raz w Pucharze Hiszpanii. Odpadła już po spotkaniu z pierwszym rywalem, Gijon, ale fakt uczestnictwa w ogólnokrajowych rozgrywkach, przysporzył klubowi wielu nowych fanów. Na początku kolejnego sezonu pierwszym trenerem zespołu został Czech Anton Fivber.

Pierwsze ligowe mistrzostwa Hiszpanii rozegrane zostały w 1928 roku, Valencii jednak zabrakło w gronie pierwszoligowców, którymi zostali zwycięzcy oraz finaliści Pucharów Hiszpanii rozgrywanych wcześniej. Było to dopiero 9 zespołów, brakowało więc jeszcze jednego do utworzenia 10-zespołowej 1 ligi. Został w tym celu utworzony mini-turniej, w którym udział wzięły 4 drużyny, w tym Valencia, ale poległa i swoją przygodę z ligą rozpoczęła od drugiej klasy rozgrywkowej. Po trzech sezonach udało się awansować do grona pierwszoligowców, jednak do wybuchu wojny domowej, czyli do 1936 roku nie udało się nic zwojować.

Wojna paradoksalnie jakby pomogła klubowi. Zniszczony stadion Mestalla został odbudowany, czego wynikiem było powiększenie jego pojemności do 22 tysięcy miejsc, a czołowi zawodnicy kontynuowali grę w klubie.

Lata 40. okazały się najlepszymi w jego historii. Valencia stała się czołową siłą w Hiszpanii, zdobywając 3 mistrzostwa i 2 Puchary, odnosząc kilka przekonywujących zwycięstw nawet nad Barceloną, czy Realem. Wielkimi gwiazdami zespołu byli Edmundo Suarez i Mundo, którzy pierwszy tytuł w 1942 roku pomogli zdobyć, zdobywając tytuł królów strzelców – obaj strzelili po 27 bramek. Ten drugi powtórzył wyczyn w drugim sezonie z tytułem mistrzowskim, w roku 1944, kiedy Valencia prowadziła w lidze od pierwszej do ostatniej kolejki. Tytuł w roku 1947 zdobyty został w niesłychanych okolicznościach – drużyna dopiero w ostatniej kolejce awansowała z 3 miejsca, po zwycięstwie 6:0 nad Oviedo. Jednak poza tymi sukcesami, niepokoił fakt przegrywania w pucharowych finałach – zespół poległ w finale Pucharu Hiszpanii, który de facto miał wtedy większą rangę niż liga, w 1944, 1945 i 1946 roku. Później okaże się to zmorą klubu.

Lata 50. były nieudane. Kolejny przegrany finał Pucharu w 1953 roku z Barceloną i skuteczny rewanż 2 lata później to wszystko, o czym warto wspomnieć. Może jeszcze o spadku do drugiej ligi, ale to chluby nie przynosi.

Lata 60. były już lepsze. W sezonie 1961/62 nadeszła pora debiutu w europejskich pucharach, w Pucharze Miast Targowych. Valencia dość nieoczekiwanie doszła do finału, w którym rozgromiła Barcelonę 6:2 u siebie i po remisie na wyjeździe zdobyła trofeum. Co jeszcze ciekawsze, rok później obroniła trofeum, a w kolejnym sezonie znów doszła do finału, ale tym razem przegrała. Po dobrej pierwszej połowie dekady, nadeszła słabsza druga, w której zespół zdobył tylko Puchar Hiszpanii. O sukcesach w lidze w tym okresie nie było w ogóle mowy – klub nie wskoczył ani razu nawet na podium. Przyczyną tego był chyba efekt własnego boiska – Valencia potrafiła wygrywać praktycznie tylko na własnym stadionie, zdarzały się sezony, że zespół u siebie wygrywał prawie wszystkie mecze, tyle samo przegrywając na wyjeździe. Przykładem niech będzie mecz z Saragossą w sezonie 1963/64 – 4:0 u siebie i 1:5 na wyjeździe.

Lata 70. rozpoczęły się jak marzenie. Do zespołu dołączył wielki Alfredo di Stefano, który pomógł wywalczyć czwarty tytuł mistrzowski w historii klubu i pierwszy start w najważniejszych rozgrywkach w Europie – Pucharze Europy, które zmąciły trochę 3 z rzędu porażki w finałach Pucharu Hiszpanii. Z Pucharu Europy drużyna szybko odpadła po czym trochę przygasła na kilka lat. Znamiona poprawy przyszły w 1976 roku, kiedy do klubu przybył m.in. Mario Kempes, jeden z najlepszych argentyńskich napastników wszech czasów. W pierwszym swoim sezonie został on królem strzelców La Liga, po czym powtórzył to osiągnięcie rok później, a w 1979 roku pomógł klubowi w wygraniu Pucharu Hiszpanii, co dało przepustkę do Pucharu Zdobywców Pucharów. Dzięki temu Valencia mogła tak pięknie zakończyć dekadę, jak ją rozpoczęła – wygrała PZP, po pokonaniu w finale w karnych Arsenalu. Był to jednak tak naprawdę koniec silnej Valencii na wiele najbliższych lat.

Prawie całe lata 80. to jedno wielkie pasmo niepowodzeń i nawet spadek do drugiej ligi na rok. Dopiero w 1989 roku udało się zająć trzecie miejsce w lidze i drugie rok później.

Następna dekada rozbudziła wielkie apetyty i nadzieje, gdyż jako nowy trener zatrudniony został Guus Hiddink, już wtedy posiadający wielką renomę, odnosił wielkie sukcesy z PSV w latach 80. W Valencii nie odnosił jednak oczekiwanych rezultatów i został zwolniony po dwóch latach pracy. W końcu, po 15 nieudanych latach (nie licząc 1989 i 1990 roku) nadeszły lepsze czasy. W 1997 roku, w trakcie sezonu, na stanowisko trenera zatrudniony został Claudio Ranieri. Objął zespół po 3 kolejce i 3 porażkach i udało mu się zająć 9 miejsce, co dało prawo gry w Pucharze Intertoto, z którego Valencia dostała się do Pucharu UEFA. W kolejnym sezonie było lepiej – 4 miejsce w lidze i prawo startu w Lidze Mistrzów. Ranieri niespodziewanie odszedł jednak do Atletico, a nowym trenerem wybrany został, święcący wielkie triumfy z Mallorcą, Hector Raul Cuper.

Wtedy rozpoczął się chyba najlepszy okres w historii klubu. Sezon 1999/00 był niesamowity. Valencia miała bardzo silny skład – na bramce reprezentant Hiszpanii, Santiago Canizares, obroną kierował mauricio Pellegrino, playmakerem drużyny był Gaizka Mendieta, a w ataku świetni Ilie i Claudio Lopez. Dodatkowo latem skład zasilił przebojowy lewoskrzydłowy, Kily Gonzalez. Z taką ekipą można było mierzyć bardzo wysoko. Początki były jednak trudne – dwie porażki w lidze i zwycięstwo plus trzy remisy w Lidze Mistrzów były niepokojące. Ale im głębiej w las – tym lepiej. Valencia pięła się w górę ligowej tabeli i przechodziła kolejne etapy rozgrywek europejskich. A prawdziwym popisem była sama końcówka sezonu – 7 zwycięstw w 7 ostatnich meczach ligowych i rozgromienie 5:3 Lazio i 4:1 Barcelony na Mestalla w fazie pucharowej Ligi Mistrzów i awans do wielkiego finału. Nie udało się jednak postawić wisienki na torcie – w finale Valencia dostała baty 0:3 od Realu, a w lidze stanęła na najniższym stopniu podium. W następnym sezonie było nieco gorzej – 5 miejsce w lidze, ale znów finał Ligi Mistrzów, znów przegrany, ale tym razem w karnych, więc niedosyt pozostał na pewno dużo większy. Po dwóch latach dobrej gry w europejskich pucharach, a gorszych w lidze, przyszedł czas na zmianę – tym razem dużo lepiej było w lidze. Valencia w ciągu trzech lat dwa razy zdobyła mistrzostwo Hiszpanii – 2002 i 2004 roku.

Obecnie Valencia nadal ma silny skład i wciąż jest uważana za jeden z najlepszych klubów w Hiszpanii, a więc i w Europie.

Sukcesy klubu Valencia CF

Mistrzostwo Hiszpanii: 1941/1942, 1943/1944, 1946/1947, 1970/1971, 2001/2002, 2003/2004
Copa del Rey: 1941, 1949, 1954, 1967, 1979, 1999
Superpuchar Hiszpanii: 1999
Puchar Zdobywców Pucharów: 1980
Puchar UEFA: 1962, 1963, 2004
Superpuchar Europy: 1981, 2004

powrót do listy drużyn