Partnerzy

• Rozkład jazdy PKP
• CV Wzory
• Tworzenie stron internetowych Trójmiasto
• Wzorki na paznokcie
• LM - Liga Mistrzów
• Bukmacher
• Wyniki na żywo
• Teledyski
• pneumatyka
• Darmowe MP3
• Zambrów

Inter Mediolan informacje o drużynie

Podstawowe informacje o drużynie

• Nazwa drużyny: Inter Mediolan
• Kraj: Włochy
• Powstała: rok 1908
• Barwy: czarno-niebieskie
• Oficjalna strona: www.inter.it
• Stadion: Stadion Giuseppe Meazza (85 700 miejsc)

Historia klubu Inter Mediolan

Klub założony został w 1908 roku przez grupę osób związanych z... AC Milanem, czyli rywalem zza miedzy. Przyczyną tego był mały bunt owych założycieli Interu, którzy nie mogli pogodzić się z tym, że ich klub zamknięty jest na piłkarzy zza granicy, w Milanie grali sami Włosi. Dlatego właśnie klub założony przez nich miał nazywać się Internazionale, bo to jego pełna nazwa, co miało oznaczać, że klub otwarty jest na zawodników zagranicznych. Tak było w istocie, nawet pierwszym kapitanem zespołu był Szwajcar – Hernst Manktl. Na barwy klubowe zostały wybrane kolor złoty, niebieski i czarny – tak jest po dzień dzisiejszy. Pierwszym prezydentem klubu wybrany został Giovanni Paramithiotti, a grającym trenerem i zarazem kapitanem drużyny Virgillio Fossatti.

Swój pierwszy wielki sukces Inter odniósł w 1910 roku, zdobywając mistrzostwo kraju. W 1915 roku liga została zawieszona, z powodu I Wojny Światwej i do tego czasu Inter nie osiągał już żadnych sukcesów. W pierwszym sezonie po wojnie Inter zdobył swoje drugie mistrzostwo w 1920 roku, pod batutą trenerską Nino Resegottiego, który jednak na stanowisku trenera nie wytrwał nawet jednego sezonu. W tamtym sezonie Inter przegrał zaledwie jeden mecz. Później lata 20. nie przyniosły żadnych sukcesów. Za to w 1927 do ekipy dołączył 16-letni Giuseppe Meazza, który dziś uważany jest chyba za największą legendę klubu i jednego z najwybitniejszych napastników w historii nie tylko włoskiego futbolu. W 1929 roku, a więc mając zaledwie 18 lat, strzelił dla Interu 38 goli w 29 meczach. Rok później pomógł on Interowi wywalczyć trzecie mistrzostwo Włoch w roku 1930, zostając królem strzelców z 31 bramkami. Kolejne dwa lata to nieco gorszy okres klubu, miejsca poza podium na mecie rozgrywek, ale już w latach 1933-1935 Inter trzy razy z rzędu był wicemistrzem Włoch, za każdym razem za Juventusem, który zdominował ligę aż na 5 lat. W roku 1936 Meazza drugi raz karierze sięgnął po tytuł króla strzelców pierwszej ligi, aplikując bramkarzom łącznie 25 goli, ale Inter w lidze zajął dopiero 4 miejsce. Dzięki Meazzy zespół strzelił wtedy najwięcej bramek w lidze – aż 61, dla porównania, drugie w tej klasyfikacji Torino zdobyło zaledwie 49 goli w 30 meczach.

Na całym świecie było już wtedy znane słynne włoskie „catennacio”, dzięki któremu Squadra Azzurra wywalczyła dwa tytuły Mistrza Świata z rzędu – w 1934 i 1938 roku, z gwiazdą Interu, Giuseppe Meazzą, w składzie. Nie trzeba chyba przypominać, że taktyka „catenaccio” polegała przede wszystkim na murowaniu dostępu do własnej bramki. To tłumaczy małą ilość goli strzelaną przez wszystkie włoskie zespoły w lidze – owe „rekordowe” (nie licząc Interu) 49 bramek zdobytych przez Torino mówi samo za siebie.

W roku 1937 Inter finiszował dopiero na 7 miejscu, ale kolejny sezon, to popis Interu i jej największej gwiazdy – Giuseppe Meazzy. Klub zdobył swoje czwarte Scudetto, a nieoceniony udział w tym sukcesie miał właśnie genialny napastnik, który zdobył trzeci w karierze tytuł najlepszego snajpera ligi, a w tym samym roku do listy swoich sukcesów mógł dopisać, wspomniany już wcześniej, drugi tytuł Mistrza Świata, zdobyty z reprezentacją Włoch. Rok 1938 można więc uznać za apogeum formy i osiągnięć Meazzy, klub Inter jednak chwile swojej największej chwały miał dopiero przed sobą.

Po Pucharze Włoch wywalczonym w 1939, w roku 1940 przyszło piąte mistrzostwo, można więc powiedzieć, żę mała tradycją było zdobywanie tytułów na przełomach dekad – 1910, 1920, 1930, 1940 – to lata ze Scudetto. W tym roku wkładu w zdobycie tytułu nie miał już jednak Meazza, który odszedł przed sezonem z klubu do lokalnego rywala – AC Milanu, gdzie nie zrobił jednak takiej kariery jak w Interze – przed dwa sezony strzelił zaledwie 9 bramek w lidze. Rok później za mały sukces można jeszcze uznać wywalczenie wicemistrzostwa, ale później przyszły nieco chudsze lata. W połowie lat 40. liga została zawieszona na dwa sezony, oczywiście z powodu toczącej się II Wojny Światowej.

Rok po wznowieniu rozgrywek, w roku 1946 do drużyny wrócił po kilkuletniej tułaczce Giuseppe Meazza, który nigdzie nie zrobił już takiej kariery, jak w Interze. Drugie podejście do Interu także zresztą okazało się niewypałem, zawodnik w 17 meczach zdobył zaledwie 2 bramki, klub także nic nie osiągnął, więc Meazza po sezonie zakończył karierę, w wieku 36 lat, zostając najlepszym strzelcem w historii tak Interu, jak i Serie A.

Sezon 1947-48 to także brak osiągnięć klubu, natomiast w roku 1948 do zespołu dołączył Istvan Nyers, także wybitny napastnik, jak się później okaże, jeden z najlepszych strzelców w historii Interu. Już w swoim pierwszym sezonie w czarno-niebieskich barwach został królem strzelców, z 26 golami na koncie, a klub został wicemistrzem Włoch. Jak się okazało, tytuł najlepszego strzelca ligi wywalczony w pierwszym sezonie w Interze, był jedynym, mimo aż 133 bramek zdobytych w 182 meczach dla Interu tego zawodnika. W roku 1951 klub znów zajął drugie miejsce w lidze, ale w latach 1953-54 dwa razy z rzędu zdobył tytuł mistrzowski, pod trenerską batutą Alfredo Foniego. Do końca lat 50. nie udało się wywalczyć już żadnego trofeum, wartym wzmianki jest tylko tytuł króla strzelców dla Antonio Angelillo w 1959 roku.

Lata 60. okazały się złotym okresem w historii Interu. Dekada zaczęła się jednak fatalnie, od poniesienia najwyższej porażki w historii klubu – 1:9, w dodatku z odwiecznym rywalem, Juventusem Turyn. Był to jednak powtórzony mecz, w pierwszym Inter pokonał Juventus, wynik jednak nie został uznany, a mecz był powtórzony. Ekipa z Mediolanu na znak protestu wystawiła juniorów w powtórzonym meczu, stąd taka klęska. Złoty okres rozpoczął się wraz z przyjściem do Interu trenera Helenio Herrery. Zalążkiem sukcesów było wicemistrzostwo Włoch, zdobyte w roku 1962. Rok później było już mistrzostwo, a od roku 1964 zespół dzielił i rządził w Europie, nie mając sobie równych. Rok 1964 to zdobycie Pucharu Mistrzów, Pucharu Interkontynentalnego i wicemistrzostwa Włoch, rok 1965 był jeszcze lepszy – obrona Pucharu Europy i Interkontynentalnego, Scudetto i tytuł króla strzelców dla Sandro Mazzoli, trzeciego na liście piłkarzy, którzy rozegrali najwięcej meczów w Serie A w barwach Interu. W finałach Inter pokonał Real Madryt i później Benfike Lizbona. Gwiazdami drużyny byli wspomniany Sandro Mazzola, Luis Suarez, Mario Corso, czy Giacinto Facchetti, nieżyjący już, późniejszy prezydent klubu.

Rok 1965 to był moment, w którym klub osiągnął wszystko co było można i już nigdy później nie osiągał takich sukcesów. W 1966 zdobył kolejny, 10 tytuł mistrzowski (co pozwoliło na umieszczenie złotej gwiazdy na koszulkach), a w 1967 wicemistrzowski i grał znów w finale Pucharu Europy, który, mimo prowadzenia 1:0 po pierwszej połowie, ostatecznie przegrał 1:2 z Celtikiem. W 1968 roku ze stanowiska trenera zgezygnował Herrera. Dwa lata później, w roku 1970, Inter zajął drugie miejsce w lidze, a rok później zdobył tytuł mistrzowski, notując serię 26 meczów bez porażki, wygrywając aż 20. Królem strzelców został przy okazji Roberto Boninsegna, z 24 golami. Gdy w 1972 roku, jako mistrz Włoch, Inter dotarł znów do finału Pucharu Europy wydawało się, że nawiąże do sukcesów z połowy lat 60. Amsterdamski Ajax okazał się jednak zbyt wymagającym przeciwnikiem i czar prysł. Boninsegna zdobył jeszcze drugi z rzędu tytuł króla strzelców. Było to więc prawie 10 lat praktycznie nieustającego pasma sukcesów. W końcu musiały przyjść chudsze lata. I przyszły.

Od finału Pucharu Europy rozegranego z Ajaxem, prawie do końca lat 70. Inter nie zdobył żadnego trofeum. Dopiero w 1978 roku udało się wywalczyć Puchar Włoch, a dwa lata później dwunaste Scudetto. W sezonie po wygraniu ligi karierę w Interze rozpoczął Giuseppe Bergomi, kolejna legenda klubu, obrońca, złoty i brązowy medalista Mistrzostw Świata, brązowy medalista Mistrzostw Europy. Jest to przykład absolutnego przywiązania do barw klubowych, Bergomi całą karięrę grał w barwach nerra-zurrich.

Rok 1981 to rok posuchy, w 1982 zespół zdobył kolejny Puchar Włoch, jednak w lidze zajął dopiero 5 miejsce. Przez kolejne 4 lata Inter prowadziło 4 różnych trenerów, nic dziwnego, że klub nie osiągnął przez ten okres żadnego sukcesu, bo trudno uznać za taki kilka trzecich, czy czwartych miejsc w lidze. W 1986 roku drużynę przejął Giovanni Trapattoni, który w trzecim roku pracy z drużyną zdobył pierwsze od dłuższego czasu Scudetto, wywaloczonego w pięknym stylu, z zaledwie 19 straconymi bramkami w 34 meczach, przy tym najlepszym atakiem (Aldo Serena królem strzelców) i 11 punktami przewagi nad drugim Napoli, z Maradoną w składzie.

Wydawało się więc, że Inter znów wszedł na właściwe tory, jednak lata 90. to pasmo porażek, bo 3 Puchary UEFA i ani jednego mistrzostwa kraju dla tak wielkiego klubu, to niezbyt duże osiągnięcie.

W XXI wieku Inter wywalczył do tej pory dwa Puchary Włoch i jest na najlepszej drodze, aby obronić mistrzostwo Włoch wywalczone w 2006 roku. W europejskich pucharach jednak kibice czarno-niebieskich nadal czekają na powtórzenie sukcesów z lat 60.

Sukcesy klubu Inter Mediolan

Mistrz Włoch: 1910, 1920, 1930, 1938, 1940, 1953, 1954, 1963, 1965, 1966, 1971, 1980, 1989, 2006, 2007
Puchar Włoch: 1939, 1978, 1982, 2005, 2006
Superpuchar Włoch: 1989, 2005, 2006
Puchar Europy lub Liga Mistrzów: 1964, 1965
Puchar UEFA: 1991, 1994, 1998
Puchar Interkontynentalny: 1964, 1965
Pirelli Cup: 1996, 1997, 2000, 2001, 2002, 2003, 2006
Tim Trophy: 2002, 2003, 2004, 2005, 2007
Birra Moretti Trophy: 2 razy 2001, 2002

powrót do listy drużyn