Partnerzy

• Rozkład jazdy PKP
• CV Wzory
• Tworzenie stron internetowych Trójmiasto
• Wzorki na paznokcie
• LM - Liga Mistrzów
• Bukmacher
• Wyniki na żywo
• Teledyski
• pneumatyka
• Darmowe MP3
• Zambrów

Chelsea Londyn FC informacje o drużynie

Podstawowe informacje o drużynie

• Nazwa drużyny: Chelsea Londyn FC
• Kraj: Wielka Brytania
• Powstała: rok 1905
• Barwy: niebiesko-białe
• Oficjalna strona: www.chelseafc.com
• Stadion: Stamford Bridge (42 449 miejsc)

Historia klubu Chelsea Londyn FC

Klub piłkarski Chelsea Londyn powstał w 1905 roku. Swoją przygodę rozpoczął od gry w drugiej lidze, z której po dwóch latach awansował do najwyższej klasy rozgrywkowej. W swoich pierwszych latach istnienia klub zasłynął z zatrudniania piłkarzy o wielkich nazwiskach. Jednym z nich był George Hilsdon, środkowy napastnik z prawdziwego zdarzenia, który przyszedł do Chelsea z West Hamu i strzelił dla tego klubu imponujące 107 goli w czasie sześciu sezonów. Jego partnerem w ataku był z kolei pierwszy zdobywca hat-tricka w barwach londyńskiego klubu, Jimmy Windridge. Mimo tak doskonałych zawodników w kadrze, klub nie osiągnął kompletnie nic przez pierwsze lata istnienia, raz udało się tylko dojść do finału Pucharu Anglii, przegranego 0:3 z Sheffield United. Ale kiedy dodamy, że najwyższym miejscem w 1 lidze przed wojną było ósme, to mamy pełen obraz postawy zespołu w pierwszych latach egzystencji.

Lata powojenne były jeszcze gorsze. Mimo obecności w drużynie kilku strzelców wyborowych, jak Jacka Cocka, strzelca 47 goli w 99 meczach, czy Hughie`a Gallachera, zdobywcy 81 bramek w 144 spotkaniach, klub nie osiągnął kompletnie nic, spadając zresztą do drugiej ligi na 5 lat. Mimo słabej postawy drużyny, na trybunach zawsze było pełno ludzi, a rekord padł w 1935 roku, gdy na ligowy mecz z Arsenalem, przyszło ponad 80 tysięcy kibiców, co jest rekordem do dziś, nie tylko Chelsea, ale całej ligi. Klub mimo gigantycznych, jak na tamte czasy, sum wydawanych na transfery, nie potrafił dorównać innym zespołom z Londynu, m.in. właśnie Arsenalowi. Słaba postawa zespołu była wynikiem fatalnej dyscypliny zawodników. Co ciekawe, przez prawie 20 lat klub prowadziło tylko dwóch trenerów – Leslie Knighton i Billy Birrell, nie potrafili oni jednak zapanować nad rozkapryszonymi gwiazdami sprowadzanymi za wielkie sumy. Między innymi właśnie wspomniany Gallacher jest przez kibiców „The Blues” pamiętany raczej za swoje częste pozasportowe wybryki, niż za strzelane gole. Okres międzywojenny to totalna posucha klubu, jeśli chodzi o sukcesy. Skoro największym osiągnięciem był jeden półfinał Pucharu Anglii, to nie trzeba nic dodawać.

Po zakończeniu II Wojny Światowej na Stamford Bridge odbył się towarzyski mecz pomiędzy Chelsea, a Dynamem Moskwa, który przeszedł do historii, z powodu niezliczonej ilości kibiców na trybunach. Spragnieni piłki po wojnie Londyńczycy przyszli na stadion w liczbie około 100 tysięcy. Jest to liczba oszacowana, bo nigdy nie było oficjalnych danych. Mecz zakończył się wynikiem 3:3, a ostatnią bramkę dla zespołu zdobył Tommy Lawton, genialny napastnik, który spędził w klubie tylko dwa lata, po czym został sprzedany za wielkie pieniądze, za które Chelsea kupiła od razu Roya Bentleya. Okazało się, że był to strzał w dziesiątkę – piłkarz w ciągu ośmiu lat spędzonych w klubie, 1948-1956, rok w rok był najlepszym strzelcem drużyny. To dzięki niemu Chelsea zaczęła wreszcie odnosić jakieś sukcesy.

Najpierw w 1950 roku doszła do półfinału Pucharu Anglii, a dwa lata później powtórzyła to osiągnięcie. Oba mecze zostały przegrane z Arsenalem. Po tym drugim trenerem został Ted Drake. Po kilku latach mozolnej budowy zespołu, w 1955 roku zdobył pierwsze w historii klubu mistrzostwo Anglii. W kolejnym sezonie z powodu licznych kontuzji klub zajął miejsce w dolnej połówce tabeli, ale za to do pierwszego składu został dołączony Jimmy Greaves, przez wielu uważany za najlepszego wychowanka w historii Chelsea. Przed osiągnięciem wieku 21 lat, miał już na koncie ponad 100 goli strzelonych w lidze, jednak mimo jego dwóch tytułów króla strzelców, w tym aż 41 bramek zdobytych w 1961 roku, klubowi nie udało się już zbliżyć do sukcesu z roku 1955.

Po odejściu Greaves`a, w zespole zaczął błyszczeć Bobby Tambling, najlepszy strzelec w historii klubu, zdobywca 202 bramek, który paradoksalnie nigdy nie był królem strzelców 1 ligi. Pomimo obecności w kadrze takiego asa, Chelsea spadła w 1962 roku na jeden sezon do niższej klasy rozgrywkowej. W 1965 roku klub zdobył Puchar Ligi, a przez 3 kolejne lata dochodził do półfinałów Pucharu Anglii. Za trzecim razem udało się awansować do finału, przegranego z Tottenhamem. Co nie udało się w 1967, udało się w 1970 roku. Chelsea spotkała się w finale Pucharu Anglii z Leeds United, w którym to meczu piłkarze Leeds dwa razy wychodzili na prowadzenie, ale dwa razy udawało się wyrównać piłkarzom „The Blues”. Mecz musiał zostać powtórzony i w drugim spotkaniu Chelsea wygrała i zdobyła pierwszy w swojej historii Puchar Anglii. W tym samym sezonie zajęła 3 miejce w lidze, a w następnym zagrała oczywiście w Pucharze Zdobywców Pucharów.

Lata 70. rozpoczęły się cudownie. Zespół wygrał PZP, po zwycięskim finale z wielkim Realem Madryt, a w lidze zajął bardzo dobre, jak na swoje wcześniejsze osiągnięcia, 6 miejsce, z punktem straty do 3 pozycji. W kolejnym sezonie zagrał znów w PZP, jako obrońca trofeum i wprawdzie odpadł już w drugiej rundzie, ale za to w pierwszej ustanowił rekord wszech-czasów w kwestii rozmiarów zwycięstwa w dwumeczu w europejskich pucharach. Chelsea rozniosła zespół z Luksembrga, 21:0, po zwycięstwach 8 i 13 do zera. W 1973 klub wystąpił jeszcze w finale Pucharu Ligi, ale dalsza część dekady to już dramat. Zespół spadł w 1975 roku do drugiej ligi na dwa lata, po czym awansował tylko po to, żeby po kolejnych dwóch znów wylądować na zapleczu League One.

Tym sposobem lata 80. zespół przywitał w drugiej lidze. I wcale nie zanosiło się na szybki awans, klub popadł w tarapaty finansowe, bliski był nawet degradacji do 3 ligi, co mogło przynieść fatalne skutki. W 1984 roku udało się jednak awansować do najwyższej klasy rozgrywkowej i zająć nawet bardzo dobre, 6 miejsce. Wydawało się, że wszystko idzie w dobrym kierunku, w 1988 znowu jednak przyszła degradacja. Na szczęście tylko na rok i po raz ostatni w historii klubu.

Ostatnia dekada XX wieku rozpoczęła się niezbyt dobrze. Miejsca w środku tabeli i porażki we wczesnych fazach rozgrywek międzynarodowych. Wszystko zaczęło iść ku lepszemu w 1993 roku, gdy managerem klubu został Glenn Hoddle, a pierwsza liga zmieniła nazwę na Premiership. W pierwszym swoim sezonie Hoddle doprowadził klub do finału Pucharu Anglii, a w lidze zajął 14 miejsce. Kolejne lata to jednak wspinaczka w górę tabeli i coraz głośniejsze pukanie do drzwi czołówki angielskich drużyn. Finansowo klub zaczął także wychodzić na prostą, do zespołu znów były sprowadzane gwiazdy, z Ruudem Gullitem na czele, którego sprowadził właśnie Hoddle. Gdy w 1996 manager „The Blues” został mianowany selekcjonerem reprezentacji Anglii, schedę po nim przejął Gullit. Ten z kolei sprowadził do klubu Franka Leboeufe`a, Tore Andre Flo, Roberto di Matteo, Gianfranco Zolę i Gianlucę Vialli`ego. Tak jak Gullit sprowadzony przez Hoddle`a został później managerem klubu, tak Vialli sprowadzony przez Gullita objął zespół dwa lata później. Dzięki tym wzmocnieniom w 1997 roku, jeszcze pod rządami Gullita, Chelsea zdobyła Puchar Anglii, a w lidze zajęła 6 miejsce. Rok później, już z Viallim na trenerskim stołku, klub zdobył drugi i ostatni w historii Puchar Zdobywców Pucharów, po finałowym zwycięstwie nad Stuttgartem. W 1999 drużyna zdobyła Puchar Anglii i wywalczyła 3 miejsce w lidze, co dało pierwszy w historii awans do Ligi Mistrzów. W premierowym sezonie w najważniejszych europejskich rozgrywkach w Europie, Chelsea doszła aż do ćwierćfinału, co było sporym sukcesem. Na przełomie wieków kwintesencją filozofii klubu o sprowadzaniu wielkich piłkarzy za wielkie pieniądze, było sprowadzenie Hasselbainka za rekordową wtedy na Wyspach sumę 15 milionów funtów. Była to przynajmniej opłacalna inwestycja, bo Hesselbaink był najlepszym strzelcem drużyny w pierwszych latach XXI wieku.

W pierwszą dekadę nowego stulecia klub wprowadził Claudio Ranieri. Kontynuując zwyczaj wydawania wielkich pieniędzy na transfery, sprowadził do zespołu, za 42 miliony funtów, m.in. Franka Lamparda i Williama Gallasa. Największych sukcesów jednak ciągle brakowało.

W końcu w 2003 roku klub Chelsea Londyn został kupiony przez rosyjskiego multimiliardera, Romana Abramowicza. Wtedy dopiero zaczęło się szastanie pieniędzmi na transfery. Setki milionów funtów, wydane na nowych zawodników i trenera zaczęły przynosić sukcesy: na razie „tylko” dwa mistrzostwa Anglii i Puchar Ligi, ale wszyscy czekają na więcej. Wszyscy czekają na zwycięstwo w Lidze Mistrzów, której Chelsea od przyjścia Abramowicza do klubu, jest rok w rok głównym faworytem. Trzeba jednak jeszcze zaczekać…

Sukcesy klubu Chelsea Londyn FC

Mistrzostwo Anglii: 1954/55, 2004/05, 2005/06
F.A. Cup: 1970, 1997, 2000, 2007
Puchar Ligi: 1965, 1998, 2005, 2007
Tarcza Dobroczynności: 1955, 2000, 2005
Puchar Zdobywców Pucharów: 1971, 1998
Superpuchar Europy: 1998

powrót do listy drużyn