Partnerzy

• Cięcie layoutów
• Wzorki na paznokcie
• Hotspoty
• Rozkład jazdy PKP
• CV Wzory
• liga mistrzów
• Bukmacher
• Wyniki na żywo
• pneumatyka
• LM - Liga Mistrzów

FC Barcelona informacje o drużynie

Podstawowe informacje o drużynie

• Nazwa drużyny: FC Barcelona
• Kraj: Hiszpania
• Powstała: rok 1899
• Barwy: złocisto-granatowe
• Oficjalna strona: www.fcbarcelona.com
• Stadion: Camp Nou (98 260 miejsc)

Historia klubu FC Barcelona

FC Barcelona to klub, który powstał jeszcze w XIX wieku, dokładnie w 1899 roku, a założony został przez Hansa Gampera. Posiada sekcję nie tylko piłki nożnej, ale także wielu innych dyscyplin, w których zdobył wiele tytułów w Europie i na świecie.

Pierwsze rozgrywki o mistrzostwo Hiszpanii rozgrywane były dopiero w 1929 roku. Do tego czasu Barcelona rywalizowała, z powodzeniem, tylko w Katalonii. W ogóle szybko stała się jedną z najlepszych drużyn zarówno w Katalonii, jak i w całej Hiszpanii. Pierwsze trofeum zdobyła już w 1901 roku, a był to Puchar Macaya, stając się niejako pierwszym mistrzem Katalonii. Rok później Barca doszła do finału Pucharu Hiszpanii, ulegając jednak ostatecznie zespołowi Club Vizcaya. W 1904 roku drużyna znów została mistrzem Katalonii.

Pierwsze prawdziwe pasmo sukcesów rozpoczęło się pod koniec pierwszej dekady XX wieku. Licząc od 1909 roku klub wywalczył przez 5 lat cztery mistrzostwa Katalonii i 3 Puchary Hiszpanii. Skoro nie była rozgrywana liga, a Puchar Hiszpanii był jedynym turniejem, w którym brały udział zespoły z całego kraju, to spokojnie można przyjąć, że Barca była wtedy najlepszym hiszpańskim klubem. W międzyczasie swój debiut w 1912 roku zaliczył 15-latek Paulo Alcantara, obecnie najlepszy strzelec w historii klubu, który zdobył dla Barcy 356 goli. Pomimo dominacji w hiszpańskiej piłce, Barca, jak wiele innych ekip, była jeszcze dość słabą drużyną amatorów. Dowodem tego był trójmecz rozegrany w 1914 z zawodowcami z Anglii, z Notts County, w którym Barca zebrała tęgie baty, przegrywając łącznie w 3 meczach 3:16. Na Hiszpanię klub był jednak cały czas wystarczająco silny, mimochodem wygrywał kolejne mistrzostwa Katalonii i Puchary Hiszpanii, do końca lat 20. zdobywając ich odpowiednio: 11 (od 1919 non-stop, tylko z rokiem przerwy w 1923) i 5. W tym czasie, w 1916, miała miejsce m.in. pierwsza wizyta Realu Madryt w Barcelonie, kiedy Katalończycy wygrali 3:0. W 1917 pierwszym oficjalnym trenerem klubu został Jack Greenwell. W 1919 roku w zespole zadebiutował Josip Sarmitier, jedna z legend klubu, autor 52 goli w 42 meczach w sezonie 1923/24.

Tak jak wcześniej wspomniałem, pierwsze mistrzostwa Hiszpanii zostały rozegrane w 1929 roku. I wygrała je Barcelona. Zwycięstwo miało wyjątkowy smak, bo w ostatnie kolejce Katalończycy wyprzedzili Real Madryt, swoich odwiecznych rywali. Później było nieco gorzej, ale niewiele – w kolejnych latach Barca zajmowała miejsca w pierwszej czwórce, zdobywając za to kolejne mistrzostwa Katalonii. Ostatnie trzy lata przed wybuchem wojny domowej to już gorsza forma, o której kibice Blaugrany woleliby zapewne zapomnieć. Tuż po wojnie nie było lepiej, poza Pucharem Hiszpanii zdobytym w 1942 roku, klub nic nie osiągał w lidze. Dopiero w 1945 roku po raz drugi udało się sięgnąć po mistrzostwo, wyprzedzając na mecie znowu Real. Po kilku sezonach bez osiągnięć, znowu zaczęły się lepsze lata.

W 1946 przyszło wicemistrzostwo, a Sevilla wyprzedziła Barcę tylko jednym punktem. W 1947 udało się zająć dopiero czwarte miejsce, ale już w kolejnym sezonie wywalczyć trzecie mistrzostwo Hiszpanii w swojej historii. Czwarte Barca wywalczyła rok później, notując imponującą serię zwycięstw na swoim stadionie – wygrała wszystkie 13 meczów. Liczba słynnych „socios”, członków klubu płacących składki, wynosiła wtedy już grubo ponad 20 tysięcy. Ciekawy jest sezon 1949/50, kiedy forma Barcy była bardzo chwiejna. Niewiarygodna wręcz wydaje się seria trzech meczów, gdy w pierwszym z nich drużyna rozniosła Tarragonę 10:1, by w następnym doznać sromotnej klęski 1:6 z Realem, a w kolejnym zmiażdzyć Sevillę 7:0 (w dodatku później w rewanżu Sevilla wygrała 5:2). Inna sprawa, że Tarragona straciła w tamtym sezonie 99 goli w 26 spotkaniach. Z tak chwiejną formą nie da się wygrać ligi – Barca zajęła miejsce poza podium.

Lata 50. były udane. Szczególnie początek i koniec dekady. W sezonie 1950/51 zespół, poza jednym remisem, wygrał wszystkie mecze u siebie, ale na wyjeździe było dużo gorzej, czego wynikiem było dopiero 4 miejsce w lidze. Udało się jednak w pełni zrehabilitować za ubiegłoroczną klęskę z Realem – Barca zaaplikowała rywalom ze stolicy 7 bramek, tracąc dwie. Do dzisiaj jest to najwyższa wygrana tego klubu w historii meczów z Królewskimi. Lata 1951-1953 to pasmo sukcesów – Puchar Hiszpanii w 1951 oraz 1953 roku i mistrzostwo w 1952 oraz 1953 roku. Szczególnie rok 1952 był imponujący – 92 bramki w lidze i wysokie zwycięstwa, po 6:1, 7:0, czy nawet 9:0. Później jednak przyszedł gorszy okres, pierwsze trofeum po 1953 roku drużyna wywalczy dopiero 4 lata później, a będzie to Puchar Hiszpanii.

Na początku kolejnego sezonu otwarty został stadion Camp Nou, a w pierwszym meczu na nowym obiekcie piłkarze Barcelony pokonali Legię Warszawa 4:2. Nowy stadion wyraźnie przypadł do gustu zawodnikom, którzy w pierwszym sezonie gry na nim zdobyli Puchar Miast Targowych (dawny Puchar UEFA), rozgrywany po raz pierwszy w historii. W kolejnym zdobyli Puchar Hiszpanii i tytuł mistrzowski w pięknym stylu, wyprzedzając Real o 4 punkty (za zwycięstwo były wtedy przyznawane 2 oczka), wygrywając wszystkie mecze u siebie i aplikując na własnym terenie prawie każdemu rywalowi co najmniej 3 gole – tylko Celta pojechała do domu z bagażem dwóch bramek. W 1960 roku obronili zarówno tytuł mistrza kraju, wyprzedzając Real lepszym stosunkiem bramek, jak i PMT. Kolejny tytuł mistrzowski nadejdzie jednak dopiero za kilkanaście lat.

W latach 60. lepiej było za to w europejskich pucharach, w których często Barcelona grała w rozmaitych finałach. Największy rywal Barcy w Hiszpanii, Real, święcił wielkie sukcesy w Europie. Mimo, że w Hiszpanii musiał od dwóch lat uznawać wyższość Katalończyków, to już w Pucharze Europy (dzisiejszej Lidze Mistrzów) odnosił zwycięstwa przez 5 pierwszych lat z rzędu, wygrywając wszystkie mecze. Pierwszy mecz w Pucharze Europy Real przegrał w 1960 roku, w pierwszej rundzie, z... Barceloną, która doszła potem do finału, który jednak przegrała z Benfiką. Sezon później Katalończycy znów przegrali w finale, tyle, że Pucharu Miast Targowych. Sukcesy w Europie były możliwe dzięki temu, że Barca zajmowała jednak miejsca w czołówce tabeli hiszpańskiej, chociaż tytułów nie zdobywała. A w razie niższego miejsca w lidze, na pomoc w wywalczeniu przepustki do Europy przychodził Puchar Hiszpanii, zdobyty właśnie w 1963 roku. To jednak nie wystarczyło – niskie miejsce w lidze (6), zmusiło działaczy klubu do odmłodzenia składu – odeszli m.in. Evaristo i Suarez, który był laureatem Złotej Piłki w 1960 roku. Wynikiem odejścia z klubu kilku gwiazd były chudsze lata Barcelony. Do końca lat 60., poza Pucharem Hiszpanii wywalczonym na Santiago Bernabeu z Realem i Pucharem Miast Targowych, klub nic już nie osiągnął.

Początek lat 70. to dalszy ciąg niepowodzeń. Zespół podniósł się dopiero w roku 1974. Ale za to jak! Mistrzostwo Hiszpanii zdobyte zostało w sposób absolutnie bezapelacyjny. Dość powiedzieć, że tytuł drużyna zapewniła sobie 5 kolejek przed końcem, sezon skończyła z 8-punktową przewagą nad Atletico (za zwycięstwo ciągle przyznawane były 2 punkty), w sezonie upokorzyła Real wynikiem 5:0 na Bernabeu, nie przegrała meczu na swoim stadionie, a bilans bramkowy na Camp Nou wyglądał tak: 49-7. W tamtej Barcie grały dzisiejsze legendy futbolu, Johan Neeskens i Johan Cruyff. Wydawało się, że nadeszły lata zwycięstw. Nad drużyną wisiało jednak jakieś fatum. Bo trudno inaczej wyjaśnić zdobycie tylko Pucharu Hiszpanii w 1968 i Pucharu Zdobywców Pucharów rok później, skoro zespół grał w półfinale Pucharu Mistrzów, dwóch półfinałach Pucharu UEFA i kilka razy zajmował drugie miejsce w lidze. Kibicom Barcy nie pozostawało nic innego, jak z nadzieją patrzeć w przyszłość, czyli w...

Lata 80. Nadzieje okazały się słuszne. Rozpoczęło się od zdobycia Pucharu Hiszpanii w 1981 roku. A rok 1982 jest chyba najbardziej pamiętnym dla wszystkich sympatyków Blaugrany. I to nawet nie z powodu zdobycia kolejnego Pucharu Zdobywców Pucharów na Camp Nou, w obecności 120 tysięcy kibiców. Największym wydarzeniem tamtego roku było przyjście do klubu być może najlepszego piłkarza wszech czasów, Diego Armando Maradony. To on miał zbawić Barcę, zapewnić jej prawdziwe sukcesy. Nic z tego jednak nie wyszło – po zaledwie dwóch sezonach spędzonych w Katalonii i zdobyciu jednego Pucharu Hiszpanii, nękany kontuzjami Maradona odszedł do Napoli. I paradoksalnie w rok po odejściu Argentyńczyka Barca zdobyła tytuł po 11 latach, robiąc to w jeszcze bardziej przekonywujący sposób, niż poprzednio. Zespół znów wyprzedził na mecie Atletico, tyle, że 10 punktami. To dało przepustkę do Pucharu Mistrzów, w którym drużyna dotarła aż do finału i przegrała w najbardziej frustrujący sposób – w karnych. W 1986 roku do klubu przyszedł Gary Lineker – strzelając w poprzednim sezonie 40 goli w 42 meczach dla Evertonu.

Tak naprawdę wszystkie dotychczasowe sukcesy, mistrzostwa Hiszpanii zdobywane co kilka lat, Puchary Hiszpani, Puchary Zdobywców Pucharów, to jednak wciąż nie było to. Barca miała apetyt na zdominowanie ligi, na pierwszy triumf w tym najważniejszym europejskim Pucharze – Pucharze Mistrzów. Tak wielki klub potrzebował naprawdę wielkich sukcesów. Aż w końcu do klubu w 1988 roku przyszedł w roli trenera jego były zawodnik – Johan Cruyff. Przyszedł i wprowadził zespół na drogę triumfów. Sprowadził do klubu prawdziwą plejadę gwiazd – Guardiolę, Koemana, Laudrupa, Stoiczkowa, a przede wszystkim snajpera wyborowego – Romario. Drużyna rozpoczęła skromnie – od zdobycia kolejnego Pucharu Zdobywców Pucharów i wicemistrzostwa Hiszpanii. W kolejnym sezonie był mały przestój – kibice uraczeni zostali tylko Pucharem Hiszpanii.

Ale początek lat 90. to już teatr jednego aktora – Barcelony. Najpierw mistrzostwo Hiszpanii w 1991, znów z 10-punktową przewagą nad drugim Atletico. Rok 1992 to obrona mistrzostwa, po wyprzedzeniu w ostatniej kolejce Realu, który w swoim ostatnim meczu, mimo prowadzenia 2:0 z Tenerife, przegrał 2:3. Ważniejsze było jednak zdobycie upragnionego Pucharu Europy, po finale wygranym z Sampdorią, którą Barca ograła 3 lata wcześniej w finale PZP. Jeśli chodzi o ligę, to sezon 1992/93 był bliźniaczo podobny do poprzedniego. A konkretnie końcówka sezonu była podobna – Realowi wystarczał remis w ostatniej kolejce z... Teneryfą. Przegrał jednak to spotkanie, a tytuł pojechał do Katalonii. To jeszcze nic. Rok później Barca znów zdobywa tytuł w ostatniej kolejce, ale tym razem kosztem Deportivo, które nie trafia karnego w doliczonym czasie ostatniego meczu rozgrywek, co zaważyło właśnie na wygraniu ligi przez podopiecznych Cruyff`a. Radość z tytułu została jednak poważnie zachwiana, z powodu klęski jakiej doznali mistrzowie Hiszpanii kilka dni później w finale Ligi Mistrzów: 0:4 z Milanem. To był początek końca wielkiej Barcelony. W ciągu kilku najbliższych lat z drużyny odeszło większość bohaterów początku lat 90. i trzeba było budować praktycznie nową ekipę.

Musiało to oczywiście zająć trochę czasu, klub sprowadził m.in. Luisa Figo, wschodzącą gwiazdę portugalskiej piłki w 1995 i Ronaldo oraz Luisa Enrique rok później. Pierwsze efekty przyszły w roku 1997 – zespół zdobył Puchar Hiszpanii i Puchar Zdobywców Pucharów, a w lidze zajął drugą pozycję, tuż za Realem, strzelając 102 gole w sezonie. Grad bramek był wynikiem ataku marzeń, którym dysponowała Barca, obok Ronaldo, będącego wtedy w szczycie formy, który trafił do siatki 47 razy w 52 meczach, w zespole grał jeszcze niewiele gorszy Stoiczkow. Mimo niezwykle silnego składu do klubu został sprowadzony jeszcze Rivaldo, więc podopieczni nowego trenera, Luisa van Gaala, mogli celować w najwyższe trofea. I faktycznie w 1998 roku klubowe muzeum zostało wzbogacone o kolejny tytuł i krajowy puchar, a w lidze w prawie każdym meczu gola strzelał Rivaldo albo Luis Enrique. Rok później, na stulecie klubu, zespół obronił mistrzostwo kraju, gdy po objęciu prowadzenia w 19 kolejce, nie oddał go już do końca sezonu, wyprzedzając na mecie o 11 punktów madrycki Real. W Lidze Mistrzów było gorzej – Barca nie wyszła nawet z grupy, ale została wyprzedzona przez późniejszych finalistów – Manchester i Bayern. Rok 2000 to hegemonia hiszpańskich zespołów w Europie – Real wygrał LM i zdobył tutył mistrza kraju, Valencia przegrała w finale Ligi Mistrzów z Realem, a w lidze zajęła 3 miejsce, natomiast Barca odpadła w połfinale z Valencią i zdobyła wicemistrzostwo. Po tym sezonie Katalonię na Madryt zamienił Luis Figo, czego kibice Blaugrany nie mogą mu wybaczyć do dzisiaj. Barca zarobiła na tym transferze przynajmniej 56 milionów euro.

XXI wiek zaczął się nie najlepiej. Pierwsze lata to miejsca poza podium w lidze, przegrany półfinał Pucharu UEFA w 2001 roku, półfinał Ligi Mistrzów z Realem rok później i nic poza tym. Warto wspomnieć jeszcze o wyeliminowaniu dwa lata pod rząd dwóch polskich klubów w 3 rundzie eliminacji Ligi Mistrzów – Wisły Kraków i Legii Warszawa.

Lepsze czasy nadeszły z początkiem 2004 roku. Trenerem został wtedy Frank Rijkaard, a skład zasilili m.in. Ronaldinho, Eto`o, Giuly i Deco. Wszyscy oni są w klubie do dzisiaj i zdążyli wywalczyć już dwa mistrzostwa Hiszpanii i Puchar Ligi Mistrzów. W tej chwili faktycznie wydaję się to być najsilniejszy zespół w Europie i prawdopodobnie na świecie.

Sukcesy klubu FC Barcelona

Mistrzostwo Hiszpanii: 1929, 1945, 1948, 1949, 1952, 1953, 1959, 1960, 1974, 1985, 1991, 1992, 1993, 1994, 1998, 1999, 2005, 2006
Puchar Hiszpanii: 1910, 1912, 1913, 1920, 1922, 1925, 1926, 1928, 1942, 1951, 1952, 1953, 1957, 1959, 1963, 1968, 1971, 1978, 1981, 1983, 1988, 1990, 1997, 1998
Superpuchar Hiszpanii: 1983, 1992, 1993, 1995, 1997, 2005, 2006
Puchar Ligi Hiszpańskiej: 1983, 1986
Puchar Europy: 1992, 2006
Puchar Zdobywców Pucharów: 1979, 1982, 1989, 1997
Puchar UEFA: 1958, 1960, 1966
Superpuchar Europy: 1993, 1998

powrót do listy drużyn